Ég á svo erfitt með að finna sjálfa mig og allar þær konur sem ég veit af virðast hafa verið svo sterkar; svo sjálfsöruggar. Þær starfa innan karllægrar hefðar og virðast valkyrjast áfram (nýtt sagnorð varð til) og vita fullkomlega hvað þær eru/voru að gera.

Hvernig er hægt að gagnrýna svona rótgróna og kúgandi hefð, á sama tíma og halda sjálfsmynd sinni skýrri og öruggri?

Hvernig er hægt að ætlast til þess að maður sé valkyrja? Af hverju verðum við að vera framúrskarandi til að komast áfram á þessu sviði? Birtist ekki kúgunin best í því hvernig maður er fenginn til að kúga sjálfan sig með ásökunum um að vera aldrei nógu góður; aldrei fullkominn?

Af hverju þurfa konur að sýna fram að tvöföld afköst á við karlmenn til að fá post-doctoral styrk?

Það svíður.